Festival Internacional de Benicàssim 2011

Benicassim
Het benicassim festival: een festival vlakbij de oost-spaanse kust nabij Valencia heeft een fantastische opzet. Door de hitte overdag vindt het namelijk enkel s’avonds en s’nachts plaats zodat men overdag verkoeling en rust kan opzoekenaan het nabijgelegen strand. Gecombineerd met een ticket dat 9 dagen toegang tot de camping geeft (terwijl het festival maar 4 dagen duurt) maakte het de ideale combinatie tussen een strand-en festivalvakantie met mogelijke trips naar Valencia en Barcelona (op respectievelijk slechts 1 en 1,5 uur afstand). Wie bij dit festival echter een Spaans publiek verwacht zal voor een verrassing komen te staan met naar schatting wel zo’n 80% Britten als aanwezigen.

Donderdag
Zoals elke dag begon het festival op de eerste dag om 18:00 en eindigde om 07:00 en gaf, in tegenstelling wat je met die tijden zou verwachten, ook nog veel ruimte aan rock/pop artiesten; terwijl bij de meeste andere festivals rond 00:00 het electronische programma wel begint, moesten hier de (rock) headliners om 01:00 nog beginnen.

Op de donderdag was de headliner Kasabian maar stonden ook andere zeer interessante groepen op het podium zoals het nieuwste Danger Mouse-project Broken Bells, Charlotte Gainsbourg (de dochter van), talentvol Australisch bandje the Temper Trap, een zeer gevulde dubstep avond (met onder andere Benga, Skream en hun samenwerkingsverband Magnetic Man). Ook stond er Kinks-veteraan Ray Davies. Kortom, een zeer gevulde dag.

De dag werd begonnen met the Paris Riots omdat we iets te lang aan het strand waren blijven hangen. Dit was een leuk nieuw indie-bandje wat heel aardig klonk maar niet echt kon blijven hangen. Verwachting is dus dat dit bandje over een aantal jaar ook in de vergetelheid zal raken.

Na het eerste lekkere festival eten te hebben genuttigd begon de eerste voor mij interessante act van het festival: Charlotte Gainsbourg. Vooral haar 1-na laatste album 5:55 en haar talloze samenwerkingen met Air maakten we nieuwsgierig naar haar optreden. Helaas speelde ze weinig van dit materiaal en hield ze vooral vast aan het wat meer uptempo materiaal van haar laatste album terwijl juist het fragiele stuk van haar werk mij aanspreekt. Eerste hoogtepunt van het festival was echter wel een cover van haar vader’s werk dat goed de tand des tijds heeft doorstaan.

Hierna was het de beurt aan Kinks¬-veteraan Ray Davies. Hoewel vooraf weinig bekend was bij mij of mijn mede-festivalganger wisten we dat de Kinks wel een toonaangevende band was geweest. Naarmate het concert vorderde werd de magnitude van het werk van the Kinks echter duidelijk met klassiekers als Lola, Sunny Afternoon en All Day and All of the Night die werkelijk heel het publiek meezong. Het was al met al een zeer indrukwekkend optreden dat waarschijnlijk de Greatest Hits show van McCartney niet kan overtreffen maar wel in de buurt zal komen.

Na dit optreden stonden we voor de keuze The Temper Trap en Kasabian. Aangezien we vorig jaar Kasabian al op Lowlands hadden gezien kozen we voor The Temper Trap. Hoewel Kasabian in Engeland heilig lijkt te zijn bleven veel mensen bij The Temper Trap en viel ook de grote bekendheid met alle nummers op; werkelijk alles werd meegezongen (ook de niet-singles). Door deze participatie van het publiek opende de band zich ook echt en ontstond er een ontspannen samenspel. Het werd een energiek optreden dat ik niet had willen missen. Vooral de participatie van het publiek vaagde het, volgens andere recensenten afstandelijke, karakter van de band weg.
Hierna hebben we nog een klein stuk van Kasabian gezien die een heel strakke show weggaven. Doordat we echter bijna dezelfde show op Lowlands hadden gezien was de magie er wel een beetje vanaf. Niettemin viel niets af te dingen op het concert.

Afsluiter voor ons die nacht was Broken Bells. Een zeer ingetogen project van The Shins en Danger Mouse en daarom misschien iets te laat ingepland. Het concertpubliek was moe en niet echt meer in staat de complexe muziek helemaal mee te beleven. Niettemin was het een zeer mooi optreden met mooie video-projecties die je meenamen langs de nummers van het geslaagde album.

Hoewel het dubstep geweld nog volop bezig was was de dag om half 5 voor ons mooi geweest en vertrokken we richting onze tent om ons op te laden voor een mooie vrijdag vol zon, zee, stand en muziek!
Vrijdag

De vrijdag was na zondag vooraf de meest gevulde dag van het festival met Vampire Weekend als headliner maar ook Julian Casablancas, Hot Chip, Dj Shadow, Mumford and Sons, Goldfrapp, Calvin Harris en Boys Noize.

De dag begon bij Julian Casablancas: De Strokes¬-voorman die een zeer geslaagd solo-album had uitgebracht. Hoewel hij zijn nummers vol overtuiging bracht stond de bas veel te hard waardoor electrische gitaar en zang niet meer hoorbaar waren. Dit was jammer, helemaal gezien het feit dat de stukken zonder bas zeer strak klonken. Ook de wat minder basrijke Strokes¬-nummers klonken zeer goed. De bas verpestte echter zoals gezegd het optreden.

Hierna volgde een optreden van een van de meest onverwachte hypes van 2010: Mumford and Sons. Met hun folk/country muziek (met banjo) die voorheen verre van hip was veroveren ze dit jaar vele harten . En terecht. Het optreden was zeer ontspannen en vrolijk en bracht het publiek in vervoering. Hopelijk blijft deze band na de hype nog steeds hangen want ze verdienen het zeker. Een uitermate goede (live)band met unieke muziek!

Toen was het tijd voor de headliner van de avond: Vampire Weekend. Ze begonnen meteen met hun meest recente nummer 1 hit: Holiday en knalden er meteen veel van hun meest bekende nummers doorheen zoals Cousins en A-Punk. Hoewel dit begin een zeer bewogen half uur opleverde met een uitzinnig publiek dat volop meesprong en zong drong zich de vraag op: wat nu... De grootste hits waren gespeeld maar er moest nog een half uur gevuld worden. Toch kregen ze het voor elkaar om ook met minder bekende nummers het publiek in vervoering te houden. Wel bleef het een vreemd gegeven dat afgesloten werd met de niet echt bekende single Oxford Comma van het eerste album. Niettemin had ik het optreden, en vooral het eerste half uur, voor geen goud willen missen.

Hierna volgde trance/disco-DJ Calvin Harris. Hoewel hij een leuk optreden gaf voelde het toch wat hol aan; als feestmuziek zonder ziel. Hoewel we nog in een euforische staat waren door Vampire Weekend kon het ons toch niet geheel overtuigen hoewel hits als Ready for the Weekend wel lekker blijven klinken.

Onze avond werd afgesloten met DJ Shadow: trip-hop producer van het legendarische album Entroducing. Hoewel er een mooi decor was opgebouwd en veel gebruik werd gemaakt van projecties (onder andere op een grote bol waar de dj inzat) werkte het niet overtuigend. Vooral vanwege het idee dat er net zo goed niemand in die bol kon zitten. Ook de muziek overtuigde niet echt op het begin vanwege de wat opgefokte, niet onderscheidende drum ’n bass die gedraaid werd. Na een 20 minuten werden echter wel de eerste Dj Shadow klanken ten gehore gebracht met rustige trip-hop waarop goed weggezweefd kon worden. Dit is mijns inziens ook zijn sterke, unieke kracht. Helaas werd ook hier na een tijdje het gaspedaal weer opgezocht. Hoewel de afsluiting de hardere drum ’n bass beter werd vermengd met de wat rustigere trip-hop klanken werd het een toch ietwat teleurstellend optreden waarin te weinig van de echte Dj-Shadow werd gehoord.

Na een stukje Boys Noize te hebben gehoord (onder andere de zeer sterke track Lemonade) was het weer tijd om de tent op zoeken.

Zaterdag
Zaterdag was onze rustdag waarin we zonder gestressd naar de klok te hoeven kijken rustig de hele middag/avond van het strand konden genieten. We arriveerden daarom ook pas rond half 1 op het terrein om af te trappen met The Prodigy. Zoals altijd gaven ze een zeer energiek optreden maar natuurlijk was het weer hetzelfde trucje als altijd. Gezegd moet echter worden dat de nieuwe nummers zeer goed binnen het concert passen en echt wat toevoegen aan de eerder zo vaakgehoorde Greatest-Hits optredens.

Tijdens dit optreden zijn we echter vertrokken om naar een act te gaan waar ik misschien wel het meest naar uitkeek: Four Tet. Deze zeer talentvolle Londense producer die zweverige electronica maakt stelde niet teleur. Hoewel nooit te langzaam bleek dit ultiem, gelukmakende muziek te zijn. Hoewel het tempo nooit verloren ging bleef het muziek om op weg te dromen. Het contrast met het hiervoor geziene Prodigy kon echter niet groter zijn; dance hoeft niet altijd aggresief te zijn! Beste optreden van Benicassim tot op dat moment!

Deze avond werd afgesloten bij the Klaxons die helaas buiten het Verenigd Koninkrijk nooit echt zijn doorgebroken. Deze band had me echter al overtuigd op Lowlands en deed dat nu weer. Het is een perfecte combinatie tussen rock en electro zonder te soft of, aan de andere kant, teveel herrie te worden. Hoewel hits van het nieuwe album nog ontbreken waren het zeker geen slechte nummers en bleven ze tussen de eerder hits (Not over Yet, Atlantis to Interzone, Golden Skans) goed overeind. Kortom was het een zeer leuke, energieke band om de dag mee af te sluiten.

Zondag
Zondag was vooraf met de vrijdag de meest gevulde dag met onder andere Efterklang, Two Door Cinema Club, Lily Allen, Ellie Goulding, Foals, Dizzee Rascal en Gorillaz op het programma.

De dag werd begonnen met Efterklang; een leuk scandinavisch bandje met vrolijke muziek met electronische invloeden dat gelijk aan The Whitest Boy Alive leek denken. Superdankbaar en sympathiek en gewapend met goede nummers wisten de bandleden al snel de harten van het publiek te veroveren. Hoewel het gevoel nooit zo extatisch werd als bij een concert van de eerder genoemde Whitest Boy Alive was dit wel een van de verassingen van het festival. Het was zelfs een van de beste optredens.

Na snel wat van de zeer aan te raden kebab op te hebben gingen we snel door naar Two Door Cinema Club. Dit zeer energieke nieuwe bandje wist zeer te overtuigen met een strakke, energieke show. Hum enige album bevat veel pareltjes die volop werden uitgebuit. Een leuk optreden van een leuk bandje waar we hopelijk nog lang van mogen blijven horen.
Toen volgde een van de grootste teleurstellingen van het festival: Lily Allen was afgelast. Hoewel de show van Ellie Goulding op het hoofdpodium stond was dit toch de eerst smet op het voor de rest goed geregelde festival. Helemaal gezien er ineens een gat van 1,5 uur was in de programmering en er geen andere optie op zat dan Ellie Goulding kijken.
Hierna volgde Dizzee Rascal. De britse rapper is eindelijk doorgebroken bij het grote publiek. Hoewel hij al zeer geliefde grime-platen op zijn naam had staan is de doorbraak pas echt gekomen vanaf zijn laatste, wat toegankelijkere, album met de hit Bonkers. Zijn headliner positie is daarom niet meer verwonderlijk. Hoewel de stijl van het laatste album zeer verschilt van de eerste 3 albums probeert hij wel veel van alle albums in zijn set te stoppen en het werkt! Misschien heeft het er mee te maken dat er veel Engelsen in het publiek zijn die hem al langer kennen. Niettemin is het een heel strakke, energieke show waarin de rapper ook interactie met het publiek zocht en er gewoon een goed feestje van maakte waarin genoeg werd meegeschreeuw en gesprongen . Helaas wel wederom jammer dat het optreden weinig verschilde van dat van Lowlands afgelopen jaar. Dit doet echter niets af aan zij optreden. Hierna wachtte nog een optreden op de mainstage...

Gorillaz was de onbetwiste headliner van Benicassim. De band, opgebouwd rond ex Blur-frontman Damon Albarn, is een fenomeen om live te zien. Helemaal gezien het feit dat de band eigenlijk uit tekenfilmfiguren bestaat.

Er was bij het optreden gekozen om alle nummers live met een orkest te spelen zonder dat dit teveel op de voorgrond kwam. Hoewel het een imposant orkest was werden namelijk bij elk nummer dat bekende (tekenfilm-)bandleden in animaties op de grote schermen erboven vertoond. Hoewel op de buitenste schermen de band ook te zien was was het duidelijk dat de meeste aandacht op de tekenfilmfiguren geconcentreerd was (in lijn met de originele opzet van de band).

De nummers werden perfect gespeeld door de band en geen hit werd overgeslagen. Vooral de nummers met gastoptredens van De La Soul waren hoogtepunten (o.a. Feel Good inc.). verder voegden de animaties ook echt wat toe aan het optreden zoals dat bijvoorbeeld ook bij de tour van the Chemical Brothers een aantal jaar geleden was. Het was een bijzondere ervaring om zulke mooie en scherpe animaties gecombineerd te zien met een live-band die alles gaf. Hoewel onconventioneel pastte dit goed bij deze bijzondere band.

Al met al kan geconcludeerd worden dat Benicassim een festival waar zon, zee, strand, muziek en wellicht cultuur (Barcelona ligt op 1,5 uur, Valencia op 1 uur) op een ideale manier samenkomen. Het sanitair is goed in orde en de prijzen zijn ook redelijk. De line up is verder gevarieerd genoeg voor dance én indie liefhebbers. Enige waar rekening mee gehouden moet worden is het extreem warme weer maar door het strand in de buurt is er gelukkig wel de mogelijkheid om snel verkoeling te zoeken. Kortom, een aanrader!